I'm a fool
posted on 03 Dec 2006 21:31 by bossxiii in Myselfhttp://my.dek-d.com/Writer/story/viewlongc.php?id=213381&chapter=373
I'm a fool : ปั๊บ โปเตโต้
เมื่อก่อนไม่เคยได้คิด ผิดอะไรไม่เคยจะรู้
ไม่ได้ดูเหมือนในสิ่งที่กระทำ ให้ใครบางคนเสียใจ
จนมาจบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
ก็ได้กลับมาเตือนย้ำใจให้คิด ว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน
อยากจะหมุนเวลาให้กลับยังไง ก็ไม่ย้อนมันคืนได้แล้ว
ได้แต่ขอให้เธอได้โปรดอภัยให้กัน ซักครั้งจะยอมได้มั้ย
ช่วงชีวิตฉันที่ขาดเธอเหมือนจะตาย หัวใจมันทนไม่ไหว
มันคอยแต่มองร้องหาว่าเธออยู่ไหนและเป็นอย่างไร
กลับมาหาฉันได้โปรดเธอนะคนดี ต่อจากนี้ที่เคยร้องไห้
จะไม่ทำให้เธอต้องช้ำและเสียน้ำตา
กลับมาเป็นอย่างเดิมได้มั้ยรักกันอย่างเก่า
แต่ก่อนไม่เป็นอย่างนี้ อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล
อยากให้เธอได้ฟังว่าฉันละอายที่ทำให้เธอเสียใจ
ถ้าไม่จบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
คงไม่กลับมาเตือนย้ำใจให้คิดว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน
รู้ว่าแผลที่ฉันนั้นได้ฝากยากจะลบมันไปจากใจ
แต่ว่าขอได้มั้ย ให้เปนฉันได้มั้ย
ให้ฉันรักษาเธอเอง
หลายคน เคยพูดถึงความรัก
หลายคนเคยหลงไหลในความรัก
หลายคนเคยเหน็ดเหนื่อยในความรัก
และอีกหลายๆคนได้หันหลังให้กับ ประตูแห่งความรักไปเสียแล้ว
หลายครั้งที่ผมได้ยินผุ้ใหญ่ห้ามกัน
ว่าอย่าริรักในวัยเรียน
รักเรียน อย่าเรียนรัก
ความรักในวัยรุ่นเป้นเพียงภาพลวงตา
...
หลายๆคำสอน บ้างก้ดี บ้างก็งง
ผมเคยเรียนรู้ที่จะรักหลายครั้ง แต่ก็จบด้วยความเจ็บช้ำทุกครั้งไป.... แน่นอนว่าผมย่อมเจ็บ ย่อยเข็ดขยาดเกรงกลัว และจำต้องทิ้งซึ่งความกล้าในการเรียนรุ้อีกครั้ง
แต่มันทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่า
การที่ผมได้เรียนรู้ที่จะกลัว และ เริ่มเข้าใจถึงการแลกเปลี่ยนไนวังวนนี้นั้น ไม่ใช่เพราะผมเจ็บมาแล้วเหรอ ไม่ใช่เพราะผมได้ลองก้าวไปในวังวนของใบมีดแห่งความรู้สึกเหล่านี้มาแลวเหรอ
" ถึงทำให้ทุกวันนี้ ผมรุ้จักคำว่ารักในระดับหนึ่ง เริ่มที่จะแยกคำว่าหลงกับรัก แม้จะยังแสดงอกมาไม่ได้ แต่ก็เริ่มเรียนรุ้ในก้าวที่ควรเดิน เริ่มออกเดินอย่างมั่นใจและเตรียมตัวเตรียมใจได้อีกครั้ง"
ไม่รู้กี่ปีต่อกีปีมาแล้ว ที่ผมได้ไปชอบผู้หญิงคนหนึ่ง และด้วยความรุ้เท่าไม่ถึงการ์ณ หรือ การไร้ซึ่งความรุ้ของผมในตอนนั้น มันได้ทำในสิ่งที่ขัดแย้งกับคำว่ารักโดยสิ้นเชิง และ ไม่รุ้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ที่ผมทำให้ความประสงคืดี ที่เธอคิดจะมอบให้กับผมต้องกลายเป็นเพียงเม็ดทราย ที่ผมไม่อาจจะกำมันไว้ได้
เมื่อก่อนไม่เคยได้คิด ผิดอะไรไม่เคยจะ
ไม่ได้ดูเหมือนในสิ่งที่กระทำ ให้ใครบางคนเสียใจ
รู้หลายครั้งที่ผมเผลอทำตามอารมณ์ ทำในสิ่งที่รู้ว่าเธอไม่เคยชอบ แต่ผมกลับทำมันเพียงเพราะเหตุผลของตัวเอง
จนมาจบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
ก็ได้กลับมาเตือนย้ำใจให้คิด ว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน
หลายครั้งที่ผมกับเธอต้องทะเลาะกัน มองหน้ากันไม่ติด เพียงเพราะผมไม่เค้าใจเธอ หรือ ผมอ่อนไหวในคำพูดมากเกินกว่าที่ผู้ชายสำนึกผิดคนนึงควรจะเป็น
อยากจะหมุนเวลาให้กลับยังไง ก็ไม่ย้อนมันคืนได้แล้ว
ได้แต่ขอให้เธอได้โปรดอภัยให้กัน ซักครั้งจะยอมได้มั้ย
หลายครั้งที่อยากจะขอโทษ แต่ไม่รุ้จะพูดว่ายังไงดี หลายครั้งที่ต้องถอยหลังเพียงเพราะเห็นกำแพงที่เธอตั้งมันขึ้นมา แต่ถึงยังไง ก้เฝ้ารอวันที่เสียงจากใจจะส่งไปถึง
ช่วงชีวิตฉันที่ขาดเธอเหมือนจะตาย หัวใจมันทนไม่ไหว
มันคอยแต่มองร้องหาว่าเธออยู่ไหนและเป็นอย่างไร
ไม่รู้ว่าเธอจะเคยรุ้ไม๊นะ ว่าในทุกเช้าวันนี้แทบไม่อยากจะไหนเลยถ้าต้องไปเผชิญกับความรักที่ผ่านเข้ามาในแต่ละวัน และที่สำคัญมันทำอะไรไม่ได้แน่ถ้าไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
กลับมาหาฉันได้โปรดเธอนะคนดี ต่อจากนี้ที่เคยร้องไห้
จะไม่ทำให้เธอต้องช้ำและเสียน้ำตา
กลับมาเป็นอย่างเดิมได้มั้ยรักกันอย่างเก่า
ขอเพียงมีเธอเดินอยู่เคียงข้างเท่านั้น ไม่ว่าจะต้องเจออะไรในแต่ละวัน ต่อให้ต้องล้มลุกคลุกคลาน ก้จะไม่ถอย ขอเพียงแค่เธอกัลมาเท่านั้น กลับมาเคียงคุ่กับเรา ที่กำลังพยายาม เพื่อให้ได้เป็นคนที่ถูกยอมรับซะที
แต่ก่อนไม่เป็นอย่างนี้ อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล
อยากให้เธอได้ฟังว่าฉันละอายที่ทำให้เธอเสียใจ
เคยได้ยินหลายๆคนพูดไว้ว่า ความรักกว่าจะได้มา ย่อมต้องแลกกับความกล้าในการอยู่คนเดียว และทุกวันนี้เราก็โดนไปกับตัวเองแล้ว ทุกวันนี้เราไร้ซึ่งความกล้าในการอยู่คนเดียวซะแล้ว
ถ้าไม่จบตรงการแยกทาง ทุกๆอย่างที่เคยทำไว้
คงไม่กลับมาเตือนย้ำใจให้คิดว่าฉันนั้นโง่แค่ไหน
ถ้าวันนั้น เราไม่ทำตามอารมณ์ ทุกวันนี้เราจะยังคุยกันได้ด้วยดีมั้ย ถ้าวันนั้น "เราไม่เป็นฝ่ายที่เปลี่ยนไป" เธอจะยังยอมอยู่กับเราไม๊ แต่ไม่ว่ายังไง วันนั้นก็คือวันนั้น วันที่เป้นอดีตและเป้นตราบาปในปัจจุบันสำหรับเรา
รู้ว่าแผลที่ฉันนั้นได้ฝากยากจะลบมันไปจากใจ
แต่ว่าขอได้มั้ย ให้เปนฉันได้มั้ย
ให้ฉันรักษาเธอเอง
"ขอเพียงโอกาสครั้งสุดท้าย " คำๆนี้เธอคงได้ยินจนเบื่อแล้วสินะ แต่จะเป็นไปได้ไม๊ถ้าฉันจะขอไม่ใช่เพราะกลัวที่จะล้มจึงขอโอกาสแก้ตัว แต่เป็นการขอเพื่อกล้าที่จะทำ กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า และรู้ว่าเธอยังยื่นมือมารออยุ่ที่ปลายทางนั้น
"เธอจะรู้ไม๊นะ ในการกระทำของเธอเองแล้ว"
เราได้กล่าวขอโทษ และ ขอบคุณเธอมาโดยตลอด
edit @ 2006/12/04 22:19:31
#1 By Jin on 2006-12-03 21:56